E.K.O.dzieciak

Edukacja Komunikacja Odpowiedzialność

Nosidła azjatyckie

Najbardziej popularną w Europie grupą nosideł miękkich są nosidła pochodzące z Azji. Ale należą do nich także tak zwane nosidła ergonomiczne, materiałowe, bez usztywnień, które pozwalają dziecku przyjąć pozycję siedzącą, respektując ułożenie bioderek i zapewniając fizjologiczne podparcie dla kręgosłupa dziecka.

Nosidła azjatyckie
Bardzo popularne i lubiane przez noszących rodziców są azjatyckie nosidła takie jak chińskie mei-tai czy koreańskie podaegi lub japońskie onbuhimo. Są ona proste w użyciu, często bardzo ozdobne i są wdzięcznym tematem dla szyjących mam, które tworzą czasami unikatowe, artystyczne egzemplarze. Tradycyjnie w azjatyckich nosidłach dzieci są noszone przede wszystkim na plecach. Pozwala im to na aktywne uczestniczenie w codziennych czynnościach dorosłej osoby w wygodnej pozycji, mocno przytulonym do pleców matki lub innego członka rodziny czy plemienia. W „zeuropeizowanej” wersji noszenia, dzieci nosi się również z przodu.
Azjatyckie nosidła to różne wariacje kwadratowego lub prostokątnego kawałka materiału z doszytymi dwoma lub czterema pasami. Pasy są wiązane na krzyż na piersi noszącego i następnie krzyżowane pod udami dziecka i zawiązywane wokół talii dorosłej osoby. Niektóre tradycyjne modele mają wszyty prostokątny kawałek materiału w górnej części panela, który służy do podtrzymania dziecka, kiedy ono uśnie. Nosidła te są przeznaczone dla dzieci już siedzących, chyba że szyte są na miarę i mamy pewność, że ciało będzie idealnie podparte materiałem. Wówczas można zacząć nosić, kiedy dziecko samodzielnie i stabilnie trzyma główkę.

Podaegi (czyt: podegi)

JPEG - 64.1 kb
© Ekodzieciak
Podaegi - czyli po koreańsku koc

W języku koreańskim podaegi oznacza koc. Tradycyjne podaegi to duży kawałek watowanej tkaniny, którym matka otula siebie i dziecko. Pasy przeprowadza się pod pachami matki, a następnie nad ramionami, krzyżuje się je pod udami dziecka i wiąże wokół talii matki lub wiąże się pod pachami na klatce piersiowej.
Wersja „zachodnia” podaegi ma materiał dużo węższy od tradycyjnego oraz pasy przeprowadza się od razu nad ramionami matki i następnie krzyżuje się pod udami dziecka i wiąże wokół talii matki. Zniknął więc aspekt otulania dziecka i matki jednym kawałkiem materiału.

Mei-Tai (czyt: mej-taj)
To kwadratowy lub prostokątny kawałek materiału z czterema pasami: dwoma długimi wszytymi pod kątem prostym lub po skosie u góry panelu i dwoma krótszymi u dołu. Zaletą Mei-tai (podobnie jak podaegi w stylu zachodnim) jest to, że zakrywają one mniej dziecko niż na przykład chusta wiązana, co może być zaletą w gorące dni, a także zimą, kiedy dziecko jest grubo ubrane i ciężko jest dobrze dociągnąć chustę wiązaną. Mei-tai i podaegi nadają się idealnie dla dzieci rozpoczynających naukę chodzenia, które trzeba często wkładać i wyjmować z nosidła.

Onbuhimo
To japońska wersja nosidła miękkiego. Różni się ona od Mei-tai tym, że zamiast dolnych pasów ma wszyte przy panelu kółka lub pętle materiału, przez które przeprowadza się górne pasy.

Bei-bei
Pochodzi z południowych Chin. Zasadnicza różnica miedzy bei-bei i podaegi to szerokość panelu, który jest węższy niż w tradycyjnym podaegi oraz sposób wiązania: wiązanie pasów zaczyna się przeprowadzając je ponad ramionami noszącej osoby.

Hmong
Hmong to nazwa ludu mieszkającego na pograniczu południowych Chin, północnego Laosu i Wietnamu. Ich nosidła są pięknie wyszywane, a sztuka ich ozdabiania przechodzi z pokolenia na pokolenia. Są one podobne do bei-bei i podaegi. Od prostokątnego szerokiego panelu odchodzą po skosie dwa długie pasy. Często do głównego panelu doszyty jest na górze mniejszy panel. Młoda matka otrzymuje nosidło, które dla Hmong jest symbolem macierzyństwa, od swojej matki.


sensoria.edu.pl Strona główna | Kontakt | Mapa strony | Prace redakcyjne Prace redakcyjne Chustonoszenie  Prace redakcyjne Chusty i nosidła miękkie   ?

Strona zrealizowana przy pomocy SPIP 3.0.17 + AHUNTSIC

© Ekodzieciak